De bemiddelaar

Uit: Nieuwsblad Uitvaart, rubriek “Een vak apart” , mei 2007

Camiel Kat (56) runt samen met zijn compagnon Jacques Veugelaers
het Bureau Kat & Veugelaers, boedel- en familiebemiddeling te Amsterdam.

De bemiddelaar

“Mediation en meditation, die woorden lijken in het Engels erg op elkaar. Ze hebben taalkundig dezelfde stam en daar zit iets van ‘midden’ in. Het heeft ermee te maken dat je een verbinding legt met iets wezenlijks in je zelf en daar niet voor weg loopt: je zuivere natuur, je geweten, of hoe je het maar wil noemen.

Iemand die mediteert heeft de neiging om vanuit een wat grotere afstand en zonder zich te identificeren met het probleem naar de situatie te kijken. Meditatie helpt mijzelf als mediator en soms breng ik daardoor ook de verschillende partijen op een ander spoor. Dan zeg ik: Hoor nou eens wat je zegt! Zie je het belachelijke daarvan in? Hoe prikkelender mijn opmerkingen zijn, des te eerder het probleem duidelijk op tafel komt. Mensen moeten leren zichzelf onder ogen te (laten) zien. Pas als hun kwaadheid of verdriet voor de ander zichtbaar wordt, valt er verder te praten.

Ik ben ruim twintig jaar werkzaam geweest in allerlei managementfuncties in de geestelijke gezondheidszorg. Nee, daar heb ik niet leren bemiddelen. Dat kwam pas toen ik vier jaar geleden een mediationcursus volgde. Ik voelde een grote behoefte om terug te keren naar mijn roots. Vroeger heb ik psychologie, recht en criminologie gestudeerd. Daarnaast heb ik me verdiept in de oosterse filosofie. In het werk wat ik nu doe kan ik het zakelijke, juridische denken combineren met de psychologie en de mensenkennis die ik in al die jaren heb opgedaan.

Zo zijn we momenteel bezig met een zaak voor een man van in de tachtig met kinderen uit meerdere huwelijken. Deze man zit al jaren met een groot probleem, want hij wil graag dat na zijn overlijden zijn huis en landgoed niet verloren gaan of verbrokkeld raken, maar dat daar een mooie oplossing voor komt waar iedereen in delen kan. Dus voeren wij gesprekken met hem, zijn huidige vrouw en al de kinderen. Daar maken we een analyse van en dat spiegelen we terug om uiteindelijk tot een praktische oplossing te komen. Het lijkt een eenvoudige zaak. Maar als je erin duikt, stuit je op allerlei onderliggende spanningen en komt langzaam maar zeker de onderste steen boven. Het is goed dat hij daar na al die jaren nu naar kijken wil.

Het is belangrijk om je leven goed af te ronden. Denk maar aan het verhaal over de haan van Socrates. Op zijn sterfbed herinnerde hij zich plotseling dat hij nog een haan aan Asclepios schuldig was. Zijn vrienden zaten om hem heen en dus vroeg hij aan één van hen om dat nog snel even voor hem te regelen. Dat waren zijn laatste woorden.

De vraag is dus: hoeveel hanen hebben wijzelf nog terug te brengen? Wat hebben wij nog te regelen in ons leven? Wat is er nog niet af? Daar willen wij bij helpen, op zowel zakelijk als emotioneel gebied.”